chega . . . !!! O ESPERTELLO.

Metrópolis

2007-01-10T09:15:00.000Z

Hai unha dimensión das modernas cidades desprezabel.
Constatase na nula atención ou interese das hordas turísticas que invaden a aquelas cidades cun casco histórico espectacular.
Por exemplo, Santiago de Compostela; cheas de persoas con paos, cunchas penduradas do pescozo ou cámaras en vigor, ateigan as pedras co casco histórico, sen importar unha soa foto das novas urbanizacións. Será que as novas cidades fanse ao estilo da vella película de Fritz Lang, no que importa máis o tránsito de vehículos e propietarios de vivendas que de moradores? Será o apóstolo o robot encargado da tarefa de alienar aos cidadáns para logo reprimirnos? A cidade da cultura, é parte da súa estratexia? Antón Reixa, defensor da mesma, é o científico encargado de transformar os desexos da cidadanía?
Aínda así, Santiago de Compostela, é afortunada.
Lugo e Ourense carentes de inversión institucional, só poden presumir da miseria política que os goberna, incapaz de golpear unha mesa dos seus propios compañeiros.
Tal vez, nin siquera a anuencia divina os salvan, e iso que prisciliano, o que seguramente atópase en lugar de Santiago, pasou polo oriente galaico, preconizando a revolta cristiá da época.

Santiago de Compostela

2006-12-28T13:26:00.000Z

Santiago de Compostela, ven de anunciar a recuperación dun carril-bici. (Xa era hora, ou quizais sempre tarde). Iso si, non hai un plano que recolla un estudo rigoroso de hábitos de transporte, unha rede de itinerarios ciclistas (carrís-bici, sendas-bici, carrís segregados, áreas 30, etc.) que asegure a conectividade, infraestruturas complementarias á rede (aparcadoiros seguros e sinalización axeitada), programas complementarios de educación vial e campañas de divulgación, unha normativa urbanística coherente, e o estabelecemento de partidas orzamentarias precisas nos distintos orzamentos anuais do Concello, ademais dun calendario de realización detallado.
A citada recuperación, só afecta á rúa Berlín en Fontiñas, lugar que xa tiña un antes do pintado da rúa.
A Coruña, ten o mesmo testemuño e falta de concreción, e tanto Vigo , Ourense e Ponferrada veñen de anunciar a adquisición de un centenar de bicis gratis para o seu uso ao tolo polas difíciles rúas das cidades.
Como se nota a cercanía das eleccións, non?

Cuidadín!!!

2006-12-23T18:01:00.000Z

Agora que a DXT fai un novo anuncio dun rapaz que encarga repartir as suas pertenzas entre os amigos porque papa corre moito, (impactante) poñovos un anuncio diferente

Para que si vades á casa, teñades cuidado, que por pouco que se diga, non é sufuciente.

Nadal

2006-12-23T17:33:00.000Z

Hoxe conquerín cruzar ladillas con luciérnagas. Non sei a utilidade, máis teño o carallo coma unha arbore de nadal!

Que o pasedes ben!

Palabra

2006-12-19T12:49:00.000Z

Agora que se fala tanto nos titulares sobre a memoria histórica,
convén dotar de contidos os discursos. Porque, senón como sempre,
bulramos o xuízo dunha xeración que o descoñece todo.
Santiago Carrillo presenta as súas memorias e, non faltou xente que
empezou a berrar Paracuellos!. Que casualidade, moitos aliñan a
mesma crueldade e ignorancia ao afirmar que en aras do espiritu da transición,
ese proxecto de lei non merece tramitación. Nin siquera os chanchullos sumarísimos para fusilar e condear a xente. Quizais mereza máis atención saber a esmorgas pasadas dun defunto ou dunha folclorica. Claro que, ao ollar os desacordos da esquerda parlamentaria, un só podo lembrar aquela verba golpeada na mesa e transcrita por Castelao cun interlocutor do mesmo bando en plena guerra civil -“En cuanto termine la guerra o vosotros acabais con nosotros o nosotros acabamos con vosotros” Lapidaría frase fraticida co gallo da discusión federal de “Hespaña”. Seguimos do mesmo xeito, enchendo titulares apocalíticos, coma si unha soa palabra presione o gatillo; Naciónnnn!.

Descubro que unha das acepcións de Palabra, no diccionario, é; Verbo,
segunda persoa da santísima trinidade, e así, comprendo moitas das
torcidas palabras do Partido Popular, da Cope e de “El mundo”.
Basta definir unha soa palabra do mesmo xeito, para que consonte a formación relixiosa imposta polas escolas franquistas, teñamos que aceptar unha doctrina sen rechistar, do mesmo xeito inexplicabel que tres eran unha soa persoa. Por iso no cronicón de Maricomplejines (Jímenez Losantos dixit) e de Pedro jota, é moi importante o tema da etarra islámica. O maior atentado da España plutocrática, intentouse saldar cunha grande mentira. E aínda hoxe seguimos nelas, do mesmo xeito que adiantados biógrafos pinochetistas como Don Manuel afirman sen pudor,
que Pinochet fixo moito por Chile. Franco tamén fixo o mesmo;asaltar a legalidade. Máis os conceptos ou palabras serán diferentes.

Teño en mente a fidelidade ás promesas para definir a palabra. A memoria traizoa lembranzas moi miserables para algúns, e tentan coa repetición furar o coñecemento con pertrechos modelados de ignorancia e esquencemento. Ese deseño cruel non é merecibel por ninguén, máis moitos cidadáns lonxe de agnosticismo sófico, replican amén coa sinal da cruz ao mesmo tempo. Perigoso é para a memoria non cuestionar nada. Tanto como repetir palabras infieis ás promesas. Xuraron ou prometeron acatar a a Sacrosanta Constitución, e a violan tódolos días como a unha vulgar doncela.

De que sirve un Estado aconfesional, cando selle paga ao principiño unha voda relixiosa por conta de todos, incluso eu que son ateo, vexo con impotencia, que fun un iluso ao confiarme.
Agora un goberno, posto por unha maioría de cidadáns mobilizados polas mentiras, deberan memorizar, ese acordo, polo que selle obriga ao Estado,(ou sexa todos/as) a soportar o custe dos profesores de relixión e dos pleitos arbitrarios introducidos polos bispos por culpa da moral.
Diran vostedes, non é moi normal pagar un pleito orixinado por outro, máis dos despidos dos mestres de relixión, o estado é o responsabel subsidiario. Sobrenatural non!

Enténdao si quere como se, uns islamistas poñen unhas bombas
(por aquela palabra dada por Aznar de acudir á guerra cos Estados Unidos e o Reino Unido, consonte él sabía de boa tinta que Saddam Hussein tiña armas de destrucción masiva) e enmerdan a realidade, metendo a Eta no medio, e así de paso
destragamos as oportunidades de paz, por si acaso arrasan nas eleccións vindeiras.

A palabra é negada, porque fai daño ás expectativas. Aínda que sirva de alforxa guerrilleira na procura da paz entre os pobos.

O exacto significado da moral teolóxica é a parte da mesma que trata das accións
humanas orientadas cara ao seu fin sobrenatural. Repelús da, saber as pretensións desas palabras torcidas e esa molesta ética irreal deste Estado aconfesional
por ditado constitucional. Cando dous pelexan, hai un intre do combate no
que ten que existir unha dúbida, Gañarei ou desfalecerei? Nese momento,
é oportuna unha palabra ou varias, mellor moitas. Porén tamén será necesario
fornecer de memoria o proceso, porque só así, o contido do cántaro non estara baleiro.

Existe un oficio, onde as palabras son ferramentas indispensabeis, lembro dunha letura entre dous brilantes xornalistas; (Robert Fisk, The independent),
discutía cunha colega (Amira Hass, Haaretz) o verdadeiro significado do
xornalismo, e aceptaban que debería ser o control do poder. En España,
o oficio arrogaña as palabras con argucia partidaria, escupindo aldraxe cubertos
de escuros titulares baleiros de contido. Así non hai respecto ás minorias nin farrapos de gaita prometidos pola sacrosanta Contitución que tódolos días se cansan de altofalar.

Brinde para as paparotas

2006-12-19T12:39:00.000Z

Adaptado dun prólogo de W.Shakespeare, poñovos un brinde para tanta paparota veciña destos días:

O afecto que profeso ás vosas señorías non ten fin, e este opúsculo festivo non é senón unha parte insignificante do principio que posúo das vosas honorabeis disposicións. O torpe valor dos meus versos, asegúrame unha atención inmerecida, que obriga doble consagración e adicación de todo dito e feito.
Si a miña valía fora superior, miña abnegación sería máis efectiva. Máis tal e como é,este saudo ás vosas señorias, a quenes desexo unha longa vida, alongada aínda máis con toda clase de felicidad.
Brindo, sen máis cerimonias pois, con tódolos opíparos sustentos un desexo carnal de...paz e...relaxo, ao son e outorgamento do rei Baco. Saude e gosto.

Para cando rodas cadradas?

2006-12-05T12:11:00.000Z

preparate

2006-11-30T11:47:00.000Z

Estrea mundial da curta de Mighele Anxo Martínez (Patacaman ou Miguel O´Neal).
A versión conta co montaxe especial de Manel P. Barbeito, interpretada por Aitor Rei e coa colaboración de Tenda Cha de Ourense.
Aínda que a versión definitiva se chamara "Amor de Plástico", aqui tedes un adianto.

O inferno

2006-11-14T11:25:00.000Z

A seguinte pregunta, realizouse nun exame trimestral de química na Universidade de Castela-A Mancha, campus de Toledo.
A profundidade na resposta dun estudante, deixou tan conmovidos aos profesores, que quixeron compartila cos seus colegas vía internete. Razón pola cal e polo seu interese reproducimos a continuación.

Pregunta: O inferno é exotérmico (desprende calor) ou endotérmico ( o absorbe)?

A maioria dos estudantes escribiron comentarios sobre a Lei de Boyle ( o gas enfria cando se expande e quéntase cando se comprime)

Máis un estudante realizou o seguinte comentario:
-En primeiro lugar, necesitamos saber en que medida a masa do inferno varia co tempo. Para isto temos que saber a que ritmo entran as almas no inferno e a que ritmo saen. Teño entendido que, unha vez dentro do inferno as almas non saen, polo que, non se producen saídas.
En canto a, cantas almas entran, vexamos o que din as diferentes relixións. A maíoria delas declaran que si non perteces a elas, irás ao inferno. Dado que hai máis dunha relixión e, dado que a xente non pertece a máis dunha, podemos concluir que todas as almas van ao inferno.
Coas taxas de natalidade e defunción existentes, pódese deducir que o número de almas crece de xeito exponencial.
Vexamos agora como varia o volume do inferno. Consonte a lei de Boyle, para que a temperatura e a presión do inferno se manteñan estabeis, o volume debe expandirse en proporción á entrada de almas.
Hai duas posibilidades:

Si o inferno se expande a unha velocidade menor que a entrada de almas, a temperatura e a presión do inferno incrementárase ata que se desintegre.
Si o inferno se expande a unha velocidade maior que a entrada de almas, a temperatura e a presión disminuíra ata que o inferno se conxele.

Cal é a posibilidade verdadeira?

Si aceptamos o que díxome Teresa no primeiro ano de carreira (“fará frio no inferno antes que me deite contigo”), e tendo en conta que deiteime onte con ela, a posibilidade número 2 é a verdadeira. Dou polo tanto como certo que o inferno é exotérmico e que conxelouse xa !
O corolario desta teoría é que, dado que o inferno conxelouse e, non acepta máis almas e está, polo tanto extinguido...deixando ao ceo como única proba da existencia dun ser divino, o que explica porque, onte Teresa non paraba de berrar -Ohh meu deus!!

Dito estudante, foi o único que sacou sobresainte!

Falando do inferno, hai unha nova peli de D.Tanovic (Terra de ninguén) que se estronou co titulo indicado. Moi recomendabel.

Empezar

2006-11-03T09:13:00.000Z

Este blog, comenza un día despois dos difuntos. Agardo non sexa premonitorio.

Supoño, que non comentaran a este post co estilo; "teus amigos non te esquecen".
(Home por deus, se acabo de morrer como van dicir iso) Si sigo vivo e son aficionados á lectura, pasen por aqui, que falaremos de todo.

Imaxino que pensaran castellano hablantes, no idioma que utilizo (?) é o galego. Si, na España multicultural e multiracial, -Debilitada (Mr. Ansnar dixit!)- hai xente que fala na lingua do seu pobo, e non é malo. Sería bo que vostedes utilicen a lingua que lles pete con sensibilidade e cortesia. Non discriminaremos máis que a mala educación.

Por iso, con cortesia e respeto, publico unha carta que mandou un funcionario, a unha compañia de seguros da bendita España, en resposta a unha ilexible carta de reclamación (Para que vexan por onde van os tiros da cortesia e sensibilidade) Aposto pola ironia!

Ourense, 28 de septiembre de 2005

De su atenta pero poco esclarecedora carta, acusamos el interés de ser resarcido de unos daños por parte del AREA DE DAÑOS MATERIALES-RECLAMACIÓN UNIDAD TÉCNICA DE AUTOMOVILES, firmante en teoria del escrito, pero que supongo que al excesivo trabajo, no le ha dado tiempo de hacerlo, por lo adolece de un fallo grave y requisito imprescindible, para saber a quien dirigirse.

Porque vamos, no creo que todo una area o unidad, en plan “ todos a una” hagan un escrito. Si es asi, celebro el admirado sentimiento de compañerismo que se desprende en su compañía, que por cierto, no se estila por teléfono, puesto que tras un intento de aclaración, el humilde ordenandor que atiende las llamadas, sólo supo desviarme a una musiquilla y rogarme espera, para terminar quitándose de encima la carga que supone atenderme; me pidio disculpas, por estar usdedes saturadísimos de trabajo, y que lo vuelva a intentar. Lógicamente si esto no fuera práctica común o reiterada, llamaría la atención, pero es que además de reiterado, es molesto tener que adivinar que es lo que quieren, que esta institución adivine con su número de póliza, o de siniestro o mismo el lugar,(Provincia de Orense, cuando la provincia de Ourense tiene 92 municipios) a quien debe dirigir este escrito que se adjunta o, mejor dicho se devuelve para que junto con la fotocopia de un articulo de la Ley de procedimento administrativo sea tenido en cuenta para otra ocasión.

Atentamente, El departamento